Hoof diere Pelikaanvis: habitat en eienskappe

Pelikaanvis: habitat en eienskappe

diere  : Pelikaanvis: habitat en eienskappe

Eurypharynx pelecanoides het geen skubbe nie en kan skaars sien. Dit maak staat op sy massiewe bek om sy prooi te vang. Kom meer te wete oor hom.

Geskryf en geverifieer deur die bioloog Francisco Morata Carramolino 07 Julie 2021.

Laaste opdatering: 07 Julie 2021

Die dieptes van die see, waar lig nie bestaan ​​nie, verberg ontelbare geheime. In hierdie feitlik onontginde wêreld en byna vreemd aan menslike invloed, het fauna ongelooflike vorme ontwikkel, so vreemd vir ons persepsie dat dit moeilik is om met die blote oog te verstaan. Die pelikaanvis is 'n duidelike voorbeeld hiervan.

Onder hierdie versameling monsteragtige wesens is die pelikaanvis (Eurypharynx pelecanoides) veral onwaarskynlik. Dit blyk volop en goed versprei te wees, hoewel dit selde deur die mens in die natuurlike omgewing aangetref word. Daarom is die biologie daarvan nog baie onbekend.

Tog het hierdie spesie kontak met mense, aangesien honderde eksemplare sedert die sewentigerjare in vissermanne geval het, veral in die Atlantiese Oseaan. As u meer wil leer oor hierdie uitheemse vis, sy habitat, eienskappe en bewaringstatus, nooi ons u uit om voort te gaan met die lees van hierdie artikel.

Pelikaan vis habitat

Die pelikaanvis (Eurypharynx pelecanoides) het 'n baie uitgebreide verspreiding. Verskyn in gematigde en tropiese oseane regoor die wêreld en beslaan 'n wye reeks dieptes. Dit kan van 500 tot 7625 meter diep gevind word, hoewel dit meer gereeld tussen 1200 en 1400 meter is.

Dit stem ooreen met die bad- of badypelagiese sone. Sonlig bereik nie hierdie gebied nie, dus is die duisternis amper totaal. Dit verhoed dat tipiese oppervlak -organismes fotosintese het, dus is daar amper geen primêre produsente in hierdie gedeelte van die waterkolom nie. Boonop is die druk baie hoog en die temperature laag.

Dit alles stel enorme evolusionêre eise aan lewensvorme in die diepsee, wat sterk gekondisioneer en getransformeer is totdat hulle hul huidige verteenwoordigende voorkoms bereik het. Die pelikaanvis is 'n duidelike voorbeeld van aanpassings by 'n onherbergsame omgewing, soos ons hieronder sal sien.

Fisiese karaktereienskappe

Hierdie spesie behoort tot die orde Anguilliformes. Daarom kan gesê word dat dit 'n paling tipe is, wat gevoel word danksy sommige van die fisiese eienskappe daarvan. Aanpassings aan die badypelagiese lewe het dit egter van die meer tipiese paling vervreem.

Hierdie visse word byna nooit lewendig waargeneem nie, aangesien dit baie moeilik is vir mense om hul ekosisteme te ondersoek. Alhoewel hulle soms deur visnette na die oppervlak gesleep word, is hul liggame broos en word dit agteruit van die verandering in druk tydens styging. Daarom is die vis baie verander.

Pelikaanvisse lyk tussen 50 sentimeter en 1 meter. Sy lyf is eenvoudig, sywaarts plat en heeltemal swart. Hulle het 'n lang, fyn, sweepvormige stert, wat vernou as dit van die liggaam af wegbeweeg. Hulle vinne is afwesig of ernstig verminder.

Die opvallendste aspek is die groot kop van hierdie dier, wat die grootste deel van die liggaamslengte beslaan. Hierdie kopstreek het 'n onproportionele bek met reusagtige uitsteekbekke wat agteruit strek. Hierdie strukture dra 'n baie rekbare membraan.

Die kake kan aan die kante van die liggaam ingetrek word, wat 'n meer konvensionele paling -voorkoms gee, maar kan ook loodreg op elke kant van die liggaamsvlak strek.

Op sekere tye, pelikaanvisse swel hul membraan baie op, wat amper die hele liggaam beslaan. Dit gee hulle die voorkoms van 'n ballon of 'n baie opgeblaasde kluitjie, met die dun, afgeplatte stert wat van agter uitsteek.

Ten slotte moet op gelet word dat die oë van hierdie paling klein is en op die punt van die kop, voor die kakebeen, geleë is. Oor die algemeen lyk die voorkoms van die dier wêreldwyd en kan dit as grotesk beskryf word.

Gedrag en ekologie van die pelikaanvis

Weereens is baie min bekend oor die lewenswyse van hierdie dier. U dieet is afgelei deur studies oor u maaginhoud. Dit is nie baie selektief nie en sluit in skaaldiere, koppotiges, alge, visse en ander ongewervelde mariene diere. Sy groot mond en buigsame liggaam laat hom toe om groot prooi te eet.

Tot 'n paar jaar gelede is nog nooit gesien hoe hierdie dier gevoed het nie. Navorsers het egter daarin geslaag om E op te teken. Pelekanoïede jag in 2018, 'n mylpaal vir die wêreld se seebioloë wat spesialiseer in vreemde wesens.

Hierdie video's wys dat die pelikaanvis sy prooi aktief jag en jaag. Die groot opblaasmond verhoog die kans om sy slagoffers te vang. Alhoewel observasie uit die eerste hand fassinerend is, weerspreek dit vorige hipoteses, wat meer passiewe strategieë voorgestel het.

Wat voortplanting betref, is hierdie visse ovipêr. Daarbenewens word geglo dat dit semelparos is. Dit beteken dat hulle slegs een keer in hul lewens voortplant, waarna hulle sterf en plek maak vir die volgende generasie. Die kleintjies is baie klein en halfdeursigtig, hulle dra baie klein organe en het nie rooibloedselle nie. Hierdie pre-jeugdige stadium staan ​​bekend as leptocephalus.

Namate hulle groei, ondergaan die mannetjies baie noemenswaardige morfologiese veranderinge. Daarteenoor wissel wyfies nie so erg tydens hul ontwikkeling nie. 

Staat van bewaring

Daar word voorheen geglo dat pelikaanvisse skaars is, maar huidige kennis blyk anders aan te dui. Daar word geskat dat hierdie spesie talle is en 'n dominante deel van diepseevisgemeenskappe is.

Daarbenewens is daar op die oomblik geen beduidende bedreigings vir hierdie dier opgemerk nie. Dit kan te wyte wees aan die afgeleë ekosisteme wat dit bewoon, wat meer beskerm is teen menslike optrede as baie ander. Tog is die pelikaan 'n gereelde slagoffer van diepseevissery in dele van sy reeks.

Gelukkig hou die uitgebreide verspreiding en groot getalle individue die bevolking voorlopig veilig. Gevolglik word die spesie geklassifiseer as "Minste kommer (LC) " deur die International Union for Conservation of Nature (IUCN).

Hierdie eienaardige vis is regverdig 'n voorbeeld van die eienaardighede wat die dieptes van ons oseane bevat. Alhoewel hierdie wesens skokkend en selfs afstootlik kan wees, is hulle ons studie, bewondering en veral bewaring waardig.

Kategorie:
Wanneer en hoe om KPR op 'n hond uit te voer (kardiopulmonêre resussitasie)
Coton de Tulear