Hoof diere Die lied van die nagtegaal

Die lied van die nagtegaal

diere  : Die lied van die nagtegaal

'N Voël wat maklik is om te hoor, maar moeilik is om te sien vanweë sy altyd waaksaamheid, wat hom by die geringste teken laat vlug dat hy 'n bedreiging beskou; Hierdie trekvoël het 'n kragtige vermoë om te tjirp, maar terselfdertyd is dit 'n gelukkige en delikate melodie wat volgens hulle dui op die koms van die lente

Geskryf en geverifieer deur die prokureur Francisco Maria Garcia op 08 Februarie 2018.

Laaste opdatering: 08 Februarie 2018

Die nagtegaal is 'n trekvoël wat inheems is aan die woude van Europa en Asië, waarvan die lied baie skakerings toon. Hulle is baie geliefd op die Amerikaanse vasteland, waar hulle ook bekend staan ​​as 'corochiré', 'n naam van volksoorsprong.

In die volksmond word gesê dat die lied van die nagtegaal die koms van die lente aankondig en 'n simbool is van liefde en optimisme onder mense; sy lied is gewoonlik sinoniem met vreugde.

Die nagtegaal: fisiese eienskappe en taksonomie

Nagtegale, wie se wetenskaplike naam Luscinia megarhynchos is, is voëltjies wat tot die Muscicapidae -familie behoort. Hulle neem trekgewoontes aan en handhaaf 'n allesetende dieet, meestal insekvretend.

Die voorkoms van hierdie voëls is baie nederig in vergelyking met hul stemkrag. Dit is klein voëls, met 'n totale lengte van 15 tot 17 sentimeter.

In sy verekleed oorheers diskrete bruin en bruin kleure, met effense rooierige skaduwees. Jou bors is grys, met rooierige of wit ondertone.

Nietemin, jong nagtegale word dikwels van volwasse voëls onderskei deur hul meestal rooierige vere, met dowwer ledemate. Boonop oorheers die wit of grys kleur in die onderste deel van hul klein lyfies.

Die snawel van 'n nagtegaal is ewe diskreet. Klein, skerp, met 'n donkerbruin kleur op die boonste kakebeen en effens ligter aan die onderkant. Hulle bene en voete het 'n ligte en sagte kleur, soortgelyk aan die sogenaamde 'vleeskleur'.

Seksuele dimorfisme by nagtegale

Met betrekking tot seksuele dimorfisme, die nagtegaal is een van die voëls met die minste morfologiese verskil tussen mannetjies en wyfies. Beide geslagte het baie soortgelyke vere en soortgelyke grootte. Wyfies vertoon egter dowwer kleure op hul stert.

As ons die lied van die nagtegaal ontleed, identifiseer ons dit mans registreer 'n meer kragtige en diverse emissie as wyfies. Beide geslagte kan egter komplekse melodieë uitstraal.

Die musikale rykdom van die nagtegaal se lied

Ten spyte van sy beskeie voorkoms, die lied van die nagtegaal openbaar merkwaardige fynheid en groot krag. In sy vokale uitstraling oorheers vrolike en lewendige klanke, gekombineer met 'n harde fluitjie en 'n bietjie kabbel.

Hierdie klein voëls handhaaf verskillende gewoontes as die ander en sing nie net in die oggend en skemer nie, maar ook in die nag, selfs al is dit in die donker.

Die spesialiste wys op twee hoofveranderlikes in die lied van hierdie voëls. Tydens hofmakery neem nagtegale al hoe harder uitstoot op, veral in die lente se sonsopkoms en sonsondergange. Hulle sang is hoofsaaklik toegewy aan die aantrek van vroue, maar kan ook 'n uitdaging vir ander mans wees.

Na paring toon nagtegale gewoonlik 'n sagte, minder kragtige, maar meer konstante liedjie. Hierdie uitstoot kom gewoonlik voor wanneer die somer naby is, wat die einde van die lente aandui. In hierdie tydperk kan ons die enorme musikale rykdom waardeer wat die oneindige melodieë van die nagtegaal se lied onthul.

Nuuskierighede oor die nagtegaalliedjie

In Latyns -Amerika, veral in die sendingstreke van Argentinië en Paraguay, die lied van die nagtegaal is 'n fundamentele deel van die nasionale folklore. Die uitstoot daarvan is so groot in die veld dat baie digters en sangers hierdie voël as 'n bron van inspirasie aanneem. By baie geleenthede sien ons hoe die nagtegaal in sy verse en liedere vereer word.

'N Ander interessante feit oor die lied van die nagtegaal is dat die melodieë tussen geslagte oorgedra word. Elke nagtegaal leer sy kuikens die melodieë wat hul ouers aan hom oorgedra het toe hulle nog voorberei het om te sing. Om hierdie rede word die lied van hierdie voëls gewoonlik beskou as 'n pragtige gesinserfenis en 'n natuurlike erfenis.

Maklik om te hoor, maar moeilik om waar te neem

As ons die lied van die nagtegaal wil hoor, kan ons gedurende die lente na ons velde gaan. Gaan onder 'n boom en geniet sy melodieë teen sononder; dit is 'n pragtige ervaring om afskeid te neem van die koue van die winter. Maar om dit te sien is 'n baie uitdagende missie, selfs vir kundige wilde voëlfotograwe.

Nagtegale is lewendige voëls en hulle is altyd waaksaam, sodat hulle maklik ontsnap as hulle vreemde prikkels in hul omgewing waarneem. Hulle gebruik hul lied nie net om vroue aan te trek nie, maar ook om gevoelens en bedreigings aan hul gemeenskap oor te dra.

Hierdie klein sangertjies kruip gewoonlik weg tussen die blare van die boomryke bome, waar hulle vinnig van tak tot tak spring. Nadat hulle die teenwoordigheid van 'n moontlike roofdier opgemerk het, vlieg hulle vinnig. Daarom moet ons teenwoordigheid diskreet en respekvol wees om hul melodieë te geniet sonder om hulle weg te dryf.

Kategorie:
5 wenke om u hondjie deur die nag te laat slaap
Kan honde jellie eet?